Zniszczenia szwedzkie na terenie Korony w okresie potopu 1655–1660

Zniszczenia szwedzkie na terenie Rzeczypospolitej w dobie potopu (1655–1660) na wiele dziesięcioleci zahamowały rozwój gospodarczy poszczególnych prowincji państwa polsko–litewskiego. W niniejszej pracy przedstawiono szkody wojenne na terenie Korony, ilustrujące rozmiar strat, jakie poniosło społeczeństwo Rzeczypospolitej szlacheckiej w wyniku działań wojsk w służbie Karola X Gustawa. Odrębnym tematem poruszanym przez autorów są straty dóbr kultury, sztuki i dziedzictwa narodowego. Rabowano bowiem nie tylko biblioteki, archiwa (miejskie, kolegiów i prywatne polskiej elity władzy), ale księgozbiory państwowe, z których jedynie część wróciła do Rzeczypospolitej po zakończeniu wojny. Szczególne straty poniosły duże ośrodki miejskie, gdzie długo stacjonowały garnizony wojsk szwedzkich, jak choćby Warszawa i Kraków. W dobie panowania królów rodaków, tj. Michała Korybuta Wiśniowieckiego czy Jana III Sobieskiego, Rzeczpospolita nie zdołała odbudować swego potencjału gospodarczego sprzed 1655 roku.